ساعت سه بعد از ظهر بود

اتاق پر از دود بود و با سرنگ تزیین شده بود.

پسرک به آرامی - در حالی که سه سال داشت

و دستانش به شدت می لرزید -

 پارچه سفید را روی صورت پدر کشید

و آخرین پرده نمایش انجام شد ، خیلی ساده ...

پ.ن:

- « آه، هارلم، هارلم !
                       هیچ غمی چونان چشمانِ ظلم‌دیده‌ی تو نیست،
                       و نه چونان خونت که در تاریکیِ‌ کسوف می‌لرزد
                       و نه چونان قهر لعلت، گنگ و لال در سایه ... »

-- دست بزنی خُرد می شود ، این پسرک ...